آیا می توان آزمایش ادرار سگ و گربه را به صورت تصادفی انجام داد؟ نمونه برداری و ذخیره سازی نمونه ها به اندازه نتایج مهم است

Mar 12, 2022

آزمایش ادرار یک روش آزمایشگاهی منطقی و عملی است که قادر به انجام فرآیند ارزیابی بیماری است. ادرار یک مایع بدن است که ظاهر و ترکیب آن منعکس کننده فعالیت انواع بیماری های عملکردی و متابولیک است. آزمایش ادرار، مانند شمارش کامل خون، می تواند اطلاعاتی در مورد یکپارچگی بسیاری از سیستم های بدن ارائه دهد. بنابراین، آزمایش ادرار نه تنها برای حیوانات مشکوک به بیماری اورولوژی، بلکه برای حیواناتی که ممکن است بیماری های غدد درون ریز، کبدی و همولیتیک و همچنین سمیت های مختلف داشته باشند، مهم است. آزمایش ادرار یک آزمایش ارزان قیمت است که به راحتی در یک محیط بالینی نیز انجام می شود.


یک آزمایش کامل ادرار شامل ارزیابی ناخالص، تعیین وزن مخصوص، ارزیابی میکروسکوپی رسوبات ادراری و غیره است. آزمایش ادرار به عنوان یک آزمایش غربالگری در نظر گرفته می شود زیرا نتایج غیرطبیعی ممکن است با آزمایش دیگری دنبال شود یا در ارتباط با نتایج شیمی سرم تفسیر شود. با این حال، بسیاری از مردم فکر می کنند که آزمایش ادرار یک آزمایش بسیار کم یا غیر ضروری است، بنابراین در هنگام نمونه گیری بسیار معمولی است. پس از ادرار کردن حیوان می توان آن را با نی مکیده و به میل خود نگهداری کرد. در واقع نمونه برداری تاثیر زیادی در نتایج آزمایش ادرار دارد. بنابراین نمونه برداری و ذخیره سازی آنالیز ادرار را نمی توان به دلخواه انجام داد و هنوز نکات زیادی وجود دارد که باید به آنها توجه کرد. جمع آوری و ذخیره ادرار به همان اندازه مهم است.


کلیه های سگ و گربه یک جفت اندام مسئول تعادل مایعات، تعادل اسید-، تعادل الکترولیت و دفع مواد زائد هستند. فعالیت هزاران نفرون به عملکرد کلیه کمک می کند. ترکیب نفرون‌ها شامل گلومرول‌ها، لوله‌های پروگزیمال، لوله‌های دیستال و مجاری جمع‌آوری می‌شود که به بصل النخاع کلیه می‌ریزند و تولید ادرار ترکیبی از فیلتراسیون گلومرولی، بازجذب لوله‌ای و ترشح لوله‌ای است. عملکرد کلیه ها حفظ آب در سگ ها و گربه های کم آب و دفع آب اضافی از بدن حیوان است. کلیه ها به توانایی تمرکز نفرون ها برای حفظ آب متکی هستند. ادرار رقیق با بازجذب مداوم املاح در ادرار تشکیل می شود، بنابراین حتی کلیه های رقیق نیز نفرون های عملکردی دارند.


آزمایش ادرار یکی از رایج ترین روش های تشخیصی در معاینات بالینی است. این روش سریع، مقرون به صرفه، غیر تهاجمی است و می تواند ناهنجاری ها را تشخیص دهد. آزمایش‌های ادرار مانند نارسایی کلیوی و دیابت قبل از آزمایش‌های بیوشیمیایی می‌توانند سرنخ‌هایی را نشان دهند. با این حال، روش‌های نمونه‌گیری نادرست و روش‌های ذخیره‌سازی تأثیر بسیار مهمی بر نتایج آزمایش‌های ادرار دارد. چیزی به سادگی برخی از داروهای معمولی می تواند به طور جدی بر pH ادرار تأثیر بگذارد و تغییر رنگ در نوار تست را تغییر دهد. برای به دست آوردن بیشترین اطلاعات از نمونه ادرار، باید بدانیم که تغییرات مصنوعی رایج در تکنیک‌های نمونه‌گیری و ذخیره‌سازی نمونه می‌تواند منجر به تشخیص اشتباه شود.


یک آزمایش کامل ادرار شامل ارزیابی ناخالص، تعیین وزن مخصوص، ارزیابی میکروسکوپی رسوبات ادراری و غیره است. آزمایش ادرار به عنوان یک آزمایش غربالگری در نظر گرفته می شود زیرا نتایج غیرطبیعی ممکن است با آزمایش دیگری دنبال شود یا در ارتباط با نتایج شیمی سرم تفسیر شود. با این حال، بسیاری از مردم فکر می کنند که آزمایش ادرار یک آزمایش بسیار کم یا غیر ضروری است، بنابراین در هنگام نمونه گیری بسیار معمولی است. پس از ادرار کردن حیوان می توان آن را با نی مکیده و به میل خود نگهداری کرد. در واقع نمونه برداری تاثیر زیادی در نتایج آزمایش ادرار دارد. بنابراین نمونه برداری و ذخیره سازی آنالیز ادرار را نمی توان به دلخواه انجام داد و هنوز نکات زیادی وجود دارد که باید به آنها توجه کرد. جمع آوری و ذخیره ادرار به همان اندازه مهم است.


کلیه های سگ و گربه یک جفت اندام مسئول تعادل مایعات، تعادل اسید-، تعادل الکترولیت و دفع مواد زائد هستند. فعالیت هزاران نفرون به عملکرد کلیه کمک می کند. ترکیب نفرون‌ها شامل گلومرول‌ها، لوله‌های پروگزیمال، لوله‌های دیستال و مجاری جمع‌آوری می‌شود که به بصل النخاع کلیه می‌ریزند و تولید ادرار ترکیبی از فیلتراسیون گلومرولی، بازجذب لوله‌ای و ترشح لوله‌ای است. عملکرد کلیه ها حفظ آب در سگ ها و گربه های کم آب و دفع آب اضافی از بدن حیوان است. کلیه ها به توانایی تمرکز نفرون ها برای حفظ آب متکی هستند. ادرار رقیق با بازجذب مداوم املاح در ادرار تشکیل می شود، بنابراین حتی کلیه های رقیق نیز نفرون های عملکردی دارند.


آزمایش ادرار یکی از رایج ترین روش های تشخیصی در معاینات بالینی است. این روش سریع، مقرون به صرفه، غیر تهاجمی است و می تواند ناهنجاری ها را تشخیص دهد. آزمایش‌های ادرار مانند نارسایی کلیوی و دیابت قبل از آزمایش‌های بیوشیمیایی می‌توانند سرنخ‌هایی را نشان دهند. با این حال، روش‌های نمونه‌گیری نادرست و روش‌های ذخیره‌سازی تأثیر بسیار مهمی بر نتایج آزمایش‌های ادرار دارد. چیزی به سادگی برخی از داروهای معمولی می تواند به طور جدی بر pH ادرار تأثیر بگذارد و تغییر رنگ در نوار تست را تغییر دهد. برای به دست آوردن بیشترین اطلاعات از نمونه ادرار، باید بدانیم که تغییرات مصنوعی رایج در تکنیک‌های نمونه‌گیری و ذخیره‌سازی نمونه می‌تواند منجر به تشخیص اشتباه شود.


خون و چربی ممکن است در زمان سوراخ شدن مثانه برای جمع آوری نمونه وجود داشته باشد.


هنگام جمع‌آوری نمونه از طریق سونداژ، ممکن است باعث خونریزی تروماتیک مجرای ادرار حیوان شویم. در این زمان ممکن است ادرار خونی باشد که منجر به قضاوت اشتباه در مورد هماچوری می شود.


نحوه ذخیره سازی نمونه به اندازه روش جمع آوری مهم است، هر چه نمونه طولانی تر جمع آوری شود، نتایج از دقت کمتری برخوردار خواهند بود. بدیهی است که هر چه نمونه زودتر پس از نمونه گیری آزمایش شود، بهتر است. اما اگر نمونه باید برای مدتی نگهداری شود، دانستن این نکته مفید است که وزن مخصوص (SG) ادرار و اکثر پارامترهای بیوشیمیایی به مدت 6-12 ساعت پایدار هستند. مهم است که نمونه قبل از آزمایش به دمای اتاق بازگردانده شود، زیرا ادرار بیش از حد سرد می تواند واکنش پدهای معرف روی نوار تست را کاهش دهد و منجر به نتایج منفی کاذب شود.


در حالت ایده‌آل، ما باید آزمایش رسوب را بر روی «تا حد امکان یک نمونه تازه» انجام دهیم، زیرا نگهداری طولانی مدت در یخچال یا نگهداری می‌تواند زنده‌مانی برخی میکروب‌ها را کاهش دهد و همچنین اجازه تشکیل برخی کریستال‌ها را بدهد. آزمایش رسوب باید بر روی نمونه های تازه انجام شود یا اگر نمونه ها در یخچال نگهداری شده اند، باید قبل از آزمایش به دمای اتاق برگردانده شوند.


اکثر نوارهای آزمایش برای آزمایش ادرار برای استفاده انسانی طراحی شده اند، در حالی که نوارهای آزمایش برای SG، نیتریت، اوروبیلینوژن و لکوسیت ها می توانند با دادن نتایج کاذب بالا یا پایین گمراه کننده باشند. در صورت امکان باید این موارد را نادیده گرفت. همچنین می توانیم SG را با رفرکتومتر تایید کنیم و برای بررسی لکوسیت ها باید بررسی رسوب انجام شود. ادراری که به شدت یرقان است یا حاوی سطوح بالایی از سلول های خونی است، بیشتر پدهای معرف روی نوار تست را از نظر فیزیکی پنهان می کند و در نتیجه مثبت کاذب پروتئین و منفی کاذب برای گلوکز است. هنگام انجام آزمایش ادرار، بهترین راه برای انجام این کار این است که ادرار را روی هر کیت پیپت کنید، سپس ادرار را به آرامی در کنار آن قرار دهید تا از آلودگی متقابل{4}}کیت جلوگیری شود.


امیدوارم همه متوجه شوند که نحوه نمونه برداری و ذخیره نمونه های خود در آزمایش ادرار سگ و گربه به اندازه نتایجی که به دست می آورید مهم است و اینکه یک نمونه اشتباه می تواند نتایج نادرست و شاید حتی تشخیص نادرست به ما بدهد.


شما نیز ممکن است دوست داشته باشید